ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ: ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

Η Γραμματεία Οικουμενικού Ελληνισμού της Νέας Δημοκρατίας στο πλαίσιο της ανάδειξης και της ιστορικής καταγραφής των σχέσεων της Κύπρου με περιοχές της Ελλάδος πραγματοποίησε την πρώτη της θεματική εκδήλωση με θέμα "Κύπρος και Πελοπόννησος μία άγνωστη αλλά τόσο ουσιαστική σχέση".
Η διαχρονική σχέση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου είναι γνωστή, ωστόσο, δεν είχε γίνει γνωστή η σύνδεση μεταξύ Κύπρου και Πελοποννήσου. Ομιλητές ήταν ο εκπρόσωπος Τύπου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και διπλωμάτης Γιώργος Κουμουτσάκος και ο ομότιμος καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Ε.Κ.Π.Α Ανδρέας Βοσκός,  συντονιστής ο γραμματέας του Οικουμενικού Ελληνισμού Τάκης Σκανδαλάκης και παρουσιάστρια η δημοσιογράφος Μάρθα Λεκάκου.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Ένωσης Κυπρίων στην Πλάκα. Την εκδήλωση προλόγισε η δημοσιογράφος Μάρθα Λεκάκου. Αρχικά μίλησε ο Γιώργος Κουμουτσάκος κυρίως ως διπλωμάτης, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στη διαπραγματευτική ομάδα ως εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών το 2004 και σημείωσε ότι η διαπραγμάτευση ήταν ουσιαστικά εξ αρχής υποθηκευμένη καθώς δεν υπήρχε κίνητρο συμφωνίας από την πλευρά των Τουρκοκύπριων. Ο κ. Κουμουτσάκος μεταξύ άλλων τόνισε «Οι αμφίδρομες σχέσεις Πελοποννήσου και Κύπρου είναι ένα θαυμαστό υποσύνολο της μεγάλης μοναδικότητας των σχέσεων Ελλάδας – Κύπρου. Των δύο πατρίδων του σύγχρονου ελληνισμού. Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε στην φορτισμένη ατμόσφαιρα που δημιούργησε, μόλις προχθές, ένα ιστορικό γεγονός, με ξεχωριστή σημασία. Είναι ένα γεγονός που επιβεβαιώνει την άρρηκτη – διαχρονική σχέση αίματος, ζωής και θανάτου, θριάμβου και τραγωδίας, μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου διότι δεν υπάρχει Έλληνας, που να μη συγκλονίστηκε παρακολουθώντας τη μεταφορά των λειψάνων 16 ηρώων Ελλήνων καταδρομέων, από τον τόπο που έχασαν τη ζωή τους. Από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, στην Κύπρο, στον τόπο που γεννήθηκαν, στην Ελλάδα. Δεκάδες Πελοποννήσιοι ΕΛΔΥΚάριοι έχασαν τη ζωή τους κατά την τουρκική εισβολή. Ανάμεσά τους και ο Μανιάτης Σωτήρης Σταυριανάκος, ο οποίος υπερασπίστηκε με πείσμα και αυταπάρνηση το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και έπεσε ηρωικά μαχόμενος. 
Ωστόσο, πλειάδα είναι τα γεγονότα που έχτισαν σταθερές γέφυρες μεταξύ Κύπρου και Πελοποννήσου και ξεκινούν από το βάθος της ιστορίας. Από τη μετανάστευση των Πελασγών από την Αρκαδία, στην Κύπρο και τον Βασιλιά της Τεγέας, Αγαπήνωρα, που ήταν ο ιδρυτής της Πάφου. Στον Μεσαίωνα, αλλά και στην περίοδο της ελληνικής επανάστασης όπου πολλοί Κύπριοι έσπευσαν στην επαναστατημένη Πελοπόννησο, έχοντας μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο σε  μεγάλες μάχες. Στη μακραίωνα ιστορία μας, βλέπουμε μια συνεχή αλληλοϋποστήριξη, μια ζωντανή – αμφίδρομη σχέση που εξελίσσεται, προσαρμόζεται στις ανάγκες της κάθε εποχής. Η ιστορία  της στενής αυτής σχέσης αμοιβαίου σεβασμού και στήριξης, συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται, γιατί την καθορίζει και θα την καθορίζει η ευρύτερη, η κοινή μοίρα Ελλάδας και Κύπρου.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο καθηγητής κ. Βοσκός ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε «Ο Κυπριακός Ελληνισμός έχει ρίζες παλαίωνες και βαθιές, προομηρικές και Ομηρικές. Φθάνοντας στη Μεγαλόνησο οι Αχαιοί σε επάλληλα κύματα κατά το β´ ήμισυ της β´ χιλιετίας π.Χ. έφεραν μαζί τους τη θρησκεία, τους μύθους και την ποίησή τους, τη μουσική και το τραγούδι τους, και φυσικά τη γλώσσα και τη γραφή τους, με αψευδή μάρτυρα τον  οβελό της Πάφου του 11ου αι. π.Χ. με το όνομα του ιδιοκτήτη στην Κυπροσυλλαβική γραφή σε γενική ενικού Αρκαδοκυπριακή. Στη συνέχεια ο κ. Α. Βοσκός αναφέρθηκε στους  πέντε οικιστές της Κύπρου: ο Τεύκρος, ο Αγαπήνωρ, ο Ακάμας, ο Κηφεύς και ο Πράξανδρος και στα κοινά τοπωνύμια που υπάρχουν στην Κύπρο και στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Πελοπόννησο.
Επίσης τόνισε τη σχέση του Ομήρου με την Κύπρο τονίζοντας χαρακτηριστικά «Ο Όμηρος δεν γεννήθηκε φυσικά στην Κύπρο. Η Κύπρος όμως δίκαια καυχιέται για την Ομηρική προίκα της: [66] την πλούσια Ομηρική ποίησή της (τα Κύπρια ἔπη της και τους Ομηρικούς ύμνους στην Ἀφροδίτη της, τον Εύκλο και τον Στασίνο της), την πολύ Ομηρική τοπολαλιά της, τα Ομηρικά ήθη και έθιμά της· για όλα αυτά που έκαναν τον Γιώργο Σεφέρη να διαλαλεί με θαυμασμό: «Αυτός ο κόσμος είναι του Ομήρου».
Έκανε ειδική αναφορά στους Κυπρίους που βρέθηκαν το 1821 στην Πελοπόννησο και πολέμησαν δίπλα στο Νικηταρά το Πετρόμπεη και το Κολοκοτρώνη και κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Στο τέλος της εκτενούς και τεκμηριωμένης ανάλυσής του, όντας και ο ίδιος ένας εκ των Ελλαδιτών που πολέμησε το '74, διηγήθηκε την ιστορία του Σταυριανάκου με ένα λοχία συγκινώντας ιδιαίτερα.
Στιχομυθία του Λοχαγού Σταυριανάκου Σωτηρίου με το Λοχία Πλέσσα Διονύσιο:
Την 16η Αυγούστου 1974, και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, ο Λοχαγός Σταυριανάκος Σωτήριος, μαζί με τους στρατιώτες του, είναι ανάμεσα στους τελευταίους υπερασπιστές του Στρατοπέδου.
Ένας από αυτούς, ο Λοχίας Πλέσσας Διονύσιος (Λόχος Διοικήσεως / πυροβολητής), βλέποντας τις συνεχείς επιθέσεις του τουρκικού στρατού και τη συντριπτική υπεροχή των Τούρκων με άρματα και πολυάριθμο πεζικό, απευθύνεται στο Λοχαγό του και έχει τη παρακάτω στιχομυθία (αφήγηση του ιδίου):
«Δε μου λες, κύριε Λοχαγέ εμείς εδώ οι λίγοι, τι κάνουμε; Τι παριστάνουμε; Τους 300 του Λεωνίδα; Γιατί όσο και να αντέξουμε, όσο και να κρατήσουμε, σε κάποια στιγμή θα πέσουμε».
Και αυτός του απάντησε:
«Άκουσε να σου πω Λοχία. Είμαστε Έλληνες Στρατιώτες, εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε υποχρεωμένοι να πέσουμε μέχρι ενός. Τα άρματα θα περάσουν από πάνω μας».
Αυτός ήταν ο Λοχαγός Σταυριανάκος.
Λίγο αργότερα, σηκώθηκε από τη θέση μάχης που κατείχε για να εξουδετερώσει πολυβολητή επερχόμενου τουρκικού άρματος. Εκείνη τη στιγμή τον βρήκε το φονικό βλήμα
Την εκδήλωση έκλεισε ο Γραμματέας Οικουμενικού Ελληνισμού και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών κ. Τάκης Σκανδαλάκης ο οποίος αφού ευχαρίστησε τους ομιλητές για τις εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες τοποθετήσεις του τόνισε:
«Στη διαχρονική σχέση της Κύπρου με την Ελλάδα και ειδικότερα με την Πελοπόννησο βλέπουμε μια σχέση που συνεχώς εξελίσσεται και συνεχώς δυναμώνει ξεκινώντας από τους πέντε οικιστές της Κύπρου τα τοπωνύμια και τον Όμηρο στους αγωνιστές του 1821 του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και το Γεώργιο Σεφέρη, με τους ηρωικούς πεσόντες στα γεγονότα του ΄74 έως  τη μεγάλη προσφορά των Κυπρίων στην αντιμετώπιση των καταστροφών από τις πυρκαγιές του 2007, που κατέκαψαν ολόκληρες περιοχές της Πελοποννήσου αποτυπώνετε με καταλυτικό τρόπο η κοινή μας μοίρα.»