Θα έχετε συνηθίσει να ακούτε πολιτικές ομιλίες, με ατάκες για τους νέους που θα κληρονομήσουν το «αύριο», για το ότι οι μεγαλύτεροι έχουν δανειστεί τον κόσμο από τα παιδιά τους και λοιπά γνωστά… Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από μια διαφορετική παραδοχή.
Η πολιτική έχει χάσει το στοίχημα της σχέσης με τους νέους και οφείλει να ξαναποντάρει και να προσπαθήσει από την αρχή να το κερδίσει. Με λίγα λόγια, η πολιτική, σε όλο της το φάσμα, αλλά με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, έχει κανακέψει τους νέους με τα λόγια. Συχνά όμως, δεν ήταν επαρκώς κοντά τους στην πράξη. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ήμουν κομμάτι αυτής της νεολαίας που προβληματιζόταν, δυσπιστούσε, αλλά επίσης σκεφτόταν και αναζητούσε δημιουργικές διεξόδους.
Ήμουν - ως νέος - ανάμεσα σ` εκείνους που δυσανασχετούσαν με την ξύλινη γλώσσα πολλών πολιτικών που συχνά δεν είχε συνέχεια στις πράξεις. Με ενοχλούσε όταν έβλεπα να καθυστερούν ή να εφαρμόζονται πρόχειρα, πολλά από εκείνα που θα έδιναν διαφορετική προοπτική στη γενιά μου. Μπήκα στην πολιτική με τον ρομαντισμό του νέου, που επιθυμεί να γίνει μέρος της αλλαγής που θέλει να δει. Εμπνεόμενος από τα παραδείγματα του ιδρυτή μας Κωνσταντίνου Καραμανλή και ηγετών της Νέας Δημοκρατίας που δεν δίστασαν να είναι αληθινοί απέναντι στους νέους. Σήμερα ανήκω σ’ εκείνους που ίσως δεν έχουν δικαίωμα να παραπονιούνται για το πώς μου τα έφερε η ζωή, όχι χωρίς δουλειά και κόπο. Αλλά δεν ξεχνώ πως υπάρχει μια ολόκληρη Ελλάδα της γενιάς μου, που παλεύει εκεί έξω, απογοητευμένη και φοβισμένη για το σήμερα και το αύριο.
Για το αν θα έχουν οι ίδιοι και ακόμα περισσότερο τα παιδιά τους, την ευκαιρία μιας καλύτερης ζωής. Δυστυχώς, τα πράγματα, έχουν πλέον χειροτερέψει, πάνω που πήγαιναν να καλυτερέψουν, με παρεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις που ξεκινήσανε επί Νέας Δημοκρατίας. Μεταρρυθμίσεις που έτειναν στο να δημιουργηθεί ένα νέο πλαίσιο ευκαιριών για τους νέους, μέσα από την κρίση που έφτασε να διώξει πολλούς από αυτούς στο εξωτερικό.
Τα τελευταία τρία χρόνια έχουμε μια Κυβέρνηση, που με αφετηρία τη ιδεοληψία της προσεγγίζει τους νέους με την πιο θλιβερή λογική. Μια λογική του τύπου «ό,τι γουστάρουν τα παιδιά αρκεί να μας ψηφίζουν». Αναδεικνύει τα πιο λανθασμένα πρότυπα με την ανοχή σε κάθε είδους βία και παραβατικότητα, αλλά και με τη προαγωγή της ελάσσονος προσπάθειας.
- Καταλαμβάνουν Πανεπιστήμια και χτίζουν γραφεία καθηγητών; Δεν πειράζει, εκπαιδεύονται στον ακτιβισμό.
- Φορούν κουκούλα και να πετάνε μολότοφ και φωτοβολίδες; Ε, παιδιά είναι και βράζει το αίμα τους.
- Καταλαμβάνουν ένα δημόσιο κτίριο και να το παίζουν αναρχοφιλόσοφοι επαναστάτες, με το κράτος να πληρώνει τη Δ.Ε.Η.; Δεν πειράζει μωρέ, έτσι είναι οι νέοι, ασυμβίβαστοι και αντικομφορμιστές.
- Κι άμα προπηλακίσουν ή στοχοποιήσουν κάποιον που έχει αντίθετη άποψη; Φταίνε κι αυτοί που τα προκαλούνε «τα παιδιά».
- Δυσκολεύονται με τα μαθήματα; Ας φροντίσουμε να περνούν χωρίς κόπο στα πανεπιστήμια και στα Τ.Ε.Ι. και βλέπουμε. Στο κάτω-κάτω της γραφής, η καριέρα είναι χολέρα…
- Ας τους δώσουμε και ένα δίπλωμα οδήγησης μαζί με την ψήφο στα 17, μπας και δελεάσουμε τους νέους να μας ψηφίσουν
Αυτή είναι μια συνταγή – δεν θα πω διαφθοράς των νέων γιατί ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγαν οι παππούδες μας. Αλλά σίγουρα είναι συνταγή κατασπατάλησης της ζωντάνιας και της δημιουργικότητας που μπορεί να έχει η νεολαία. Από εκεί που στο παρελθόν μιλούσαμε για χαμένες ευκαιρίες, σήμερα μιλάμε για ώθηση στην καταστροφή.
Η Κυβέρνηση καταναλώνει πολλή ενέργεια, για να «καλλιεργήσει» μια γενιά που αποστρέφεται την πολιτική. Μια γενιά νέων που εχθρεύονται τους θεσμούς και κάθε εξουσία, που αναζητούν έμπνευση στο μίσος, για όποιον βλέπει τα πράγματα αλλιώς.
Δική μας υποχρέωση, πλέον, είναι αυτό το «αλλιώς» να το υποστηρίξουμε ενεργά. Να «την δούμε αλλιώς» για τους νέους, αλλά μαζί με τους νέους. Όχι ως ακολούθους των δικών μας βημάτων μέχρι να αποσυρθούμε, αλλά ως συνοδοιπόρους και συνοδηγούς. Σε μια πορεία που θα περιλαμβάνει το δικαίωμα και την ευκαιρία όλων, να σχεδιάσουν το μέλλον τους με βάση τις ικανότητες και τις δυνατότητες που έχουν. Να ενθαρρύνουμε αυτό που εγώ ονομάζω «κινήματα plus». Τον ακτιβισμό της πραγματικής προόδου που βελτιώνει τη ζωή! Κόντρα στα κινήματα της κατεδάφισης των πάντων στο όνομα μιας στρεβλής επαναστατικής οργής χωρίς καμία δημιουργική πρόταση.
Να ενθαρρύνουμε τη διεκδίκηση του δικαιώματος στην «αριστεία», στη γνώση, στη νεανική επιχειρηματικότητα. Να ξανακάνουμε τα πανεπιστήμια άσυλα γνώσης και ιδεών, αντί για άσυλα εγκληματικότητας και ορμητήρια βίας. Να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες και τα χρηματοδοτικά εργαλεία που προσφέρει η Ευρώπη. Μαζί με τις φιλελεύθερες ιδέες μας για την πρωτοκαθεδρία του ιδιωτικού τομέα στην παραγωγή πλούτου. Έτσι, ώστε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον γόνιμο για τα μυαλά που σήμερα γίνονται, ή κινδυνεύουν να γίνουν, κρίκοι στην αλυσίδα του brain drain… Και το κυριότερο; Να τα κάνουμε όλα αυτά! Όχι μόνο να τα λέμε. Μόνο έτσι θα μας νιώσουν πραγματικά συμμάχους τους, όλοι αυτοί οι νέοι που σήμερα - αν και αποτελούν τη πλειονότητα - σιωπούν! Όλοι αυτοί οι νέοι και οι νέες, που καταπιέζουν την αγανάκτησή τους για τον κατήφορο στον οποίο εξωθείται η γενιά τους. Επειδή έχουν συνηθίσει να προσπαθούν, να δουλεύουν, να αγωνίζονται, αντί να τα «σπάνε» και να «καίνε».
Η Νέα Δημοκρατία, φίλες και φίλοι, ετοιμάζεται να κυβερνήσει, έχοντας στο «τιμόνι» έναν ακόμα οπαδό της ευθύτητας και της ειλικρίνειας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει ήδη δώσει το στίγμα της μελλοντικής διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται όμως για ένα συλλογικό στοίχημα που πρέπει όλοι να το υποστηρίξουμε και να το πραγματώσουμε. Δίνοντας στους νέους την ευκαιρία να επιλέξουν πως θα μεγαλώσουν.
Η επιστροφή της Παιδείας σε μια οδό μεταρρύθμισης που προάγει τη γνώση και τη μεθοδική συγκομιδή εφοδίων και δεξιοτήτων, πρέπει να είναι από τις πρώτες μας ενέργειες. Μαζί με την αποκατάσταση της τάξης και της ασφάλειας τόσο στα πανεπιστήμια, όσο και στην κοινωνία. Ταυτόχρονα με την κατάργηση νομοθετικών εκτρωμάτων της σημερινής κυβέρνησης, που οδήγησαν την Εκπαίδευση -Τριτοβάθμια και Δευτεροβάθμια- πολλά χρόνια πίσω. Και σίγουρα παράλληλα με την εδραίωση ενός πραγματικά φιλικού προς την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις!
Για να δημιουργηθούν οι δουλειές που θα επιτρέψουν στους νέους τους σήμερα, να αισθανθούν ότι είναι χρήσιμοι. Σε έναν τόπο ικανό, όχι απλά να θρέφει, αλλά να ανατρέφει πολίτες. Για να γίνουν οι νέοι μας, τα δυναμικά κύτταρα μιας κοινωνίας πραγματικής προόδου, που θα έχει δικαίωμα να ονειρεύεται και ατομικά και συλλογικά. Σας ευχαριστώ.