Ομιλία της βουλευτού Β’ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας κυρίας Άννας Καραμανλή στο 11ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην εκδήλωση: «O αθλητισμός ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής»

Η χώρα μας μαστίζεται τα τελευταία χρόνια από μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, η οποία μοιραία επηρέασε τη συνοχή της κοινωνίας μας. Ειδικότερα η αναίτια παράταση της κρίσης από τους καταστροφικούς χειρισμούς της σημερινής Κυβέρνησης οδήγησε περισσότερους Έλληνες στο κατώφλι της φτώχειας, οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί και είναι περισσότεροι αυτοί που αισθάνονται κοινωνικά αποκλεισμένοι.
 
Η επίτευξη της κοινωνικής συνοχής, λοιπόν, είναι κορυφαίο πολιτικό ζητούμενο σήμερα και συνιστά βασική προτεραιότητα για τη Νέα Δημοκρατία, όπως καταγράφηκε και κατά την προσυνεδριακή διαδικασία και ειδικότερα από το Προσυνέδριο για την κοινωνική αλληλεγγύη.
 
Πώς όμως εμπλέκεται σε αυτή τη διαδικασία ο αθλητισμός και πώς μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για την κοινωνική συνοχή; Ο αθλητισμός μπορεί να συμβάλλει καταλυτικά σε αυτή τη διαδικασία επειδή ακριβώς αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα ενοποιητικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας. Προσφέρει δυνατές συγκινήσεις και έντονα συναισθήματα. Είναι ένας από τους σημαντικότερους φορείς κοινωνικοποίησης από τις μικρότερες ακόμη ηλικίες. Αλλά κυρίως είναι οι αξίες που πρεσβεύει ο αθλητισμός αυτές που προσδιορίζουν την επιρροή του στην κοινωνία μας.
 
Φίλες και φίλοι, ο αθλητισμός αποτελεί από μόνος του ένα μεγάλο σχολείο. Είχα την τύχη και την ευλογία να θητεύσω σε αυτόν από μικρό παιδί. Να γνωρίσω και να βιώσω από πρώτο χέρι αυτές τις περίφημες αξίες του. Να αποκτήσω εμπειρίες και εφόδια που με συνοδεύουν σε όλη μου τη ζωή. Η αθλητική δραστηριότητα προσφέρει τη δυνατότητα συμμετοχής και ταυτόχρονα καλλιεργεί την αίσθηση της ένταξης σε μια ομάδα. Προωθεί την άμιλλα και το συλλογικό πνεύμα και μαθαίνουμε να λειτουργούμε για το κοινό συμφέρον. Να τοποθετούμε το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Μαθαίνουμε να δείχνουμε σεβασμό στους κανόνες, αλλά και σεβασμό στον αντίπαλο, το συναθλητή, το διαιτητή. Ο αθλητισμός μας διδάσκει την αξία της προσπάθειας. Ο αθλητής μαθαίνει ότι τίποτα δεν θα του χαριστεί χωρίς να προσπαθήσει. Ότι η ικανότητα και το ταλέντο δεν αρκούν, αλλά πρέπει να προσπαθήσει και να κοπιάσει για να αποκτήσει αγαθά.
 
Για να διακριθείς στον αθλητισμό δεν έχει σημασία ούτε το χρώμα σου, ούτε η οικονομική σου επιφάνεια ούτε η κοινωνική σου καταγωγή. Έχει σημασία μόνο το ταλέντο και η προσπάθεια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από την πορεία του Γιάννη Αντετοκούμπο. Ενός παιδιού οικονομικών μεταναστών, που μεγάλωσε με αντιξοότητες και στερήσεις, αλλά κατάφερε να μεγαλουργήσει αθλητικά και να αποτελεί τον μεγαλύτερο πρεσβευτή της χώρας μας στο εξωτερικό και τον πιο φωτεινό φάρο για όλα τα Ελληνόπουλα.
 
Ο αθλητισμός παράλληλα αποτελεί διαχρονικά ένα σημαντικό δείκτη για την κοινωνική ένταξη και ενσωμάτωση ευάλωτων και μη προνομιούχων ομάδων. Αλλά και δείκτη ανάπτυξης μιας κοινωνίας. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Παραολυμπιονίκες μας. Άνθρωποι που έτυχε από νωρίς να έρθουν αντιμέτωποι με δυσκολίες που για κάποιους μοιάζουν αξεπέραστες. Κι όμως: μέσα από τον αθλητισμό κατόρθωσαν να τις μετατρέψουν σε μαχητικότητα και πίστη στις δυνατότητές τους. Μέσα από τις αθλητικές επιτυχίες τους πέρασαν από την απόρριψη στη στήριξη. Από την προκατάληψη στην αποδοχή της διαφορετικότητας. Από την απομόνωση στην ισότιμη μεταχείριση. Και ταυτόχρονα από το βήμα που τους προσφέρει η αθλητική τους διάκριση μπορούν να κινητοποιήσουν και να ευαισθητοποιήσουν κοινωνικές δυνάμεις. Αλλά και να παρακινήσουν και άλλους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες να τολμήσουν, να πιστέψουν στον εαυτό τους, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
 
Παράλληλα, ο αθλητισμός μας δίνει ερεθίσματα για κοινωνική προσφορά και συμμετοχή σε κοινωνικές δράσεις. Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κοινωνική ευθύνη.  Θα δανειστώ την πρόσφατη περίπτωση του Ανδρόγεω Σαμψάκη. Ενός 17χρονου αθλητή καταδύσεων και μεγάλη ελπίδα του ελληνικού αθλητισμού, που είχε την τραγική ατυχία να τραυματιστεί σοβαρά εν ώρα προπόνησης. Οι πρωτοβουλίες στήριξης του άτυχου παιδιού μέσω της διοργάνωσης αθλητικών αγώνων είναι εντυπωσιακές σε αριθμό, αλλά και συγκινητικές. Μια σειρά από ερασιτεχνικά σωματεία, επαγγελματικές ομάδες, αθλητικές ομοσπονδίες, βετεράνοι αθλητές, τοπική αυτοδιοίκηση, κοινωνικοί φορείς οργάνωσαν αθλητικά δρώμενα με στόχο να στηρίξουν την προσπάθεια του αθλητή μας να σταθεί όρθιος. Η ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε σημαντική και απέδειξε ότι αθλητισμός σημαίνει αλληλεγγύη και σεβασμός στο συνάνθρωπο. Σημαίνει ότι στεκόμαστε στο πλευρό του στα δύσκολα. Το ίδιο έχει συμβεί και με πάρα πολλές αθλητικές εκδηλώσεις, που στόχο είχαν τη συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για συμπολίτες μας, όπως οι δράσεις του «Όλοι μαζί μπορούμε». Που απέδειξαν ότι ο αθλητισμός μπορεί να μας βγάλει από το καβούκι μας και να ενισχύσει τους δεσμούς μας με το κοινωνικό σύνολο.
 
Φίλες και φίλοι, η κοινωνική συνοχή είναι ένας στόχος με πολλές πτυχές και παραμέτρους, που σαφώς και δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του αθλητισμού. Οφείλουμε όμως να αξιοποιήσουμε την τεράστια κοινωνική δυναμική που μπορεί να αναπτύξει και να σχεδιάσουμε την πολιτική μας για τον αθλητισμό, λαμβάνοντας υπόψη και αυτή του τη διάσταση. Για τον Τομέα Αθλητισμού της Νέας Δημοκρατίας, του οποίου έχω την τιμή να ηγούμαι, προτεραιότητά μας δεν πρέπει να είναι η μαζική παραγωγή πρωταθλητών. Μέσα από την απόκτηση αθλητικής νοοτροπίας θα έρθουν και οι διακρίσεις, θα ξεπηδήσει ο νέος Δομάζος ή η νέα Κοζομπόλη. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός.
Πρωταρχικός μας στόχος είναι μέσα από τον αθλητισμό να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής όλων των πολιτών και κυρίως να προετοιμάσουμε καλύτερους πολίτες για την κοινωνία μας. Να στοχεύσουμε στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας με τον αθλητισμό στο επίκεντρο. Να γίνει συνείδηση ότι αποτελεί βασικό κοινωνικό αγαθό και όχι πολυτέλεια. Να δώσουμε έμφαση στην ενίσχυση του ερασιτεχνικού αθλητισμού και του αθλητισμού στις μικρές ηλικίες. Με φιλοδοξία να έχουμε έναν αθλητισμό προσιτό και εύκολα προσβάσιμο σε όλους.
 
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην παρούσα οικονομική συγκυρία η ανεύρεση οικονομικών πόρων για πολιτικές στον αθλητισμό είναι εξαιρετικά δύσκολη. Θα πρέπει όμως πρώτη η Πολιτεία να αλλάξει την οπτική της για τον αθλητισμό. Να μην τον έχει στο κάτω ράφι των προτεραιοτήτων, αλλά να τον δει ως μια ουσιαστική κοινωνική επένδυση. Είναι αλήθεια ότι οι εποχές του κρατικοδίαιτου αθλητισμού έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Θα πρέπει, λοιπόν, να αναζητήσουμε και στην ιδιωτική πρωτοβουλία πόρους για τη στήριξη του ερασιτεχνικού αθλητισμού, αλλά και για την υλοποίηση του προγράμματος «Αθλητισμός για όλους».
 
Ταυτόχρονα είναι επιβεβλημένο να δώσουμε βαρύτητα στις μικρές ηλικίες. Εκεί που τα παιδιά διαμορφώνουν χαρακτήρα. Με μεγάλο στοίχημα να εντάξουν την άσκηση στη ζωή τους, ως βασική και όχι ως δευτερεύουσα δραστηριότητα. Και μπορούμε να το πετύχουμε με περισσότερη και ποιοτικότερη άσκηση στα σχολεία και αξιοποίηση των διακριθέντων αθλητών ως πρότυπα.
 
Κλείνοντας πιστεύω ότι αυτό που χρειάζεται να κρατήσουμε στο μυαλό μας είναι ότι δεν πρέπει να συνδέουμε τον αθλητισμό με περιστατικά βίας και διαφθοράς. Ο αθλητισμός πρώτα απ’ όλα χτίζει γέφυρες αλληλεγγύης, κατανόησης και συνεργασίας που τόσο ανάγκη έχει η πατρίδα μας σήμερα.